Waar smaakt dit naarIk was pasgeleden gespreksleider bij de Dag van de dialoog.  Thema: Smaken Verschillen, leefbaarheid en duurzaamheid..

Waar smaakt dit naar?

Een paar weken geleden zag ik een oproep. Daarin werd gevraagd om deelnemers en gespreksleiders voor de Dag van de Dialoog. Het leek me een leuke uitdaging om gespreksleider te zijn in een gesprek met mensen die elkaar nog niet kennen en van diverse pluimage zijn. Zou ik het doen? Nadat ik even gezocht had, heb ik mijn stoute schoenen gevonden, en ze aangetrokken. Hmm, ze zaten eigenlijk best lekker. Na een training/instructie door Hans Tervoort, communicatiedeskundige, entertainer en organisator, begon het creatieve proces van vormgeven.

Smaken Verschillen, leefbaarheid en duurzaamheid

Dat was het thema. De structuur bestond uit Kennismaken, Ervaringen, Dromen, Doen. Het geheel mocht vorm krijgen in 2 1/2 uur.

Na wat creatief brainstormen had ik een leuke invalshoek, die als uitgangspunt genomen kon worden. Ik was erg benieuwd hoe het zou vallen, maar ook was ik benieuwd naar mijn kwaliteiten als gespreksleider. Luisteren en praten is dan wel groot onderdeel van mijn beroep, maar een grote groep die (nog)niks met elkaar heeft en elkaar zelfs niet kent met elkaar in gesprek brengen was toch wel een persoonlijke uitdaging. Nadat ik wist op dat mijn groep in de Azijnfabriek zou zitten, ben ik de geschiedenis van dat pand ingedoken. Het blijkt om een heel speciale plek te gaan.

De Azijnfabriek was vroeger onderdeel van de oude Sint Jacobskerk, niet te verwarren met de nieuwere waarin nu het Jheronimus Bosch Art Center gehuisvest is. De kapel dateert uit de 14e eeuw, en stond er eerder als de kerk. Het was een plek voor pelgrims op weg naar Santiago de Compostella. Opgravingen hebben duidelijk gemaakt dat op deze plek al zo ongeveer vanaf onze jaartelling een kapel gestaan heeft. Jan van der Eerden, een Bossche architect met belangstelling voor mystiek, vertelt in zijn boek “Het geheim van de oude stad” dat deze plek onderdeel is van een driehoek van Pythagoras, samen met de inmiddels verdwenen Sint-Pieter en de nog bestaande Sint Cathrien, deze driehoek is dan weer in exacte verhouding met de vlakken van de piramide van Gizeh. Dat betekent voor mij dat het een behoorlijke krachtplek is. Grappig dat ik dan op zo’n plek mag zitten.

 

 Kennismaken, Welk gerecht zou je zijn?

Ik had een creatief kennismakingsrondje bedacht voor mijn deelnemers; stel jezelf voor met alleen je naam, leeftijd en een gerecht dat iets over je vertelt. Alles wat je bij een kennismaking vertelt maakt dat men zich toch een beeld van je vormt. In het kader van elkaar onbevooroordeeld tegemoetkomen, wilde ik de gebruikelijke informatie achterwege laten. Zodat het beeld puur gevormd werd door het beeld van een bepaald gerecht. In eerste instantie was dat natuurlijk erg onwennig, omdat de deelnemers zichzelf op een andere manier mochten bekijken, en zich daarin niet konden verschuilen achter een beroep, sociaal maatschappelijke omstandigheden etc. Er passeerden na enige aarzeling diverse gerechten de tafel; van couscous met groenten, via een ratatouille en spaghetti, naar zuurkoolschotel en brood. Meest opvallende combinatie vond ik wel zwarte bonen met chocolade. Het grappige was dat de sprekers zo opgingen in het gerecht en wat dat over hen zei, dat men vergat om de leeftijd te noemen.

 

Ervaringen

Het delen van ervaringen was ook erg mooi, ondanks dat er hele verschillende ervaringen waren. De jongeren die aanzaten, waren in eerste instantie wat onwennig, maar het deed me goed te zien, dat ze steeds meer op hun gemak waren, en actief werden in de dialoog. In de pauze hoorde ik dat ze het bijzonder vonden dat zij ook mee mochten doen.

 

Dromen

Het mooiste stuk van de avond was ongetwijfeld het dromen. Je bemerkte dat ondanks verschillende ervaringen de dromen toch wel veel overeenkomsten hadden.

 

Doen

Wat met name duidelijk werd, is dat er veel behoefte is aan veiligheid, en dat die vaak verkregen wordt door de contacten met directe buren. Die soms zelfs tot vriendschappen uitgroeien. Betrokkenheid werd ook als belangrijk benoemd. Evenals zelfredzaamheid en het nemen van de eigen verantwoordelijkheid. Laten dat nu net eigenschappen zijn waar ik met mijn cliënten ook vaak aan werk.

 

De dialoog was bijzonder mooi, er was geen oordeel. Alles mocht er zijn, en dat was goed. Mooi dat er zo’n openheid kan zijn. Dat we elkaar respectvol tegemoet treden ondanks verschillende smaken is absoluut mogelijk. De avond was geslaagd en ik heb mooie, nieuwe en interessante mensen ont-moet. Ik had met enkelen wel dieper in gesprek willen gaan, maar misschien gaat dat nog komen.

Mijn persoonlijke uitdaging is positief uitgevallen volgens de reacties van de deelnemers. De avond heeft me ook nog een persoonlijk inzicht gebracht. Eigenlijk wist ik dat wel, maar dat is nogmaals bevestigt.

Ik vind het fantastisch om met mensen te werken, maar met jongeren in het bijzonder. Dus als je me vraagt waar dit naar smaakt? Naar meer!

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?