dodenherdenkingIk weet niet of het komt omdat ik ouder en wijzer wordt en daardoor misschien op een andere manier in het leven sta. 

Dodenherdenking

Toch merk ik dat ik de laatste jaren meer aandacht heb voor dodenherdenking. Ik kijk naar de films en documentaires die in aanloop naar 4 mei worden uitgezonden. Ook ontstaan er de laatste jaren steeds vaker discussies over hoe we 4 mei geacht worden te vieren. Wie er wel en niet herdacht mogen worden. Wie er wel of niet in mogen participeren. Ik zag enkele documentaires over kinderen en kleinkinderen van Duitse soldaten die een min of meer prominente rol hadden in de Tweede Wereldoorlog. Ik vond het behoorlijk ingrijpend om te zien hoe mensen worstelen met hun afkomst en de drang hebben om het onrecht dat hun voorouders veroorzaak hebben op een of andere manier ongedaan te maken, of op zijn minst worstelen hoe ze het een plek kunnen geven. Hoe ingrijpend de gevolgen zijn, daar had ik eerder niet bij stilgestaan Holland Doc
De VPRO Import doc “Hitlers kinderen”  is niet meer terug te zien, maar wel op YouTube te vinden (zonder ondertiteling)
Ook het Lebensborn project waar ook Anni Frid van ABBA een nakomeling van is is ook zo’n aangrijpend verhaal.

En ik realiseer me steeds meer dat overal een verhaal achter zit. Wat is goed en wat is fout? Hoe ga je om met de erfenis van je voorouders? Hoe moeilijk is het als nakomeling van de slachtoffers? En tegelijkertijd vraag ik me af hoe moeilijk is het als nakomeling van iemand die aan de andere kant stond? Afgelopen week was er een discussie over het herdenken van Duitse soldaten en foute Nederlanders. Vanmiddag las ik een stuk over protest tegen het voornemen is om immigranten te betrekken bij de dodenherdenking.

 

Vrijheid

Gelukkig leven we in een vrij land, dankzij allen die daarvoor gevochten hebben en de velen die daarbij het leven lieten. Toch krijg ik de kriebels als ik lees dat we moeten herdenken, HOE we moeten herdenken, WIE we moeten herdenken en wie we niet mogen herdenken, wie daarin mogen participeren en wie niet.
Ik krijg toch een beetje een gevoel van het willen claimen van het oorlogsleed dat is geschied. Immigranten betrekken bij de dodenherdenking, lijkt me overigens prima voor de integratie.

 

Collectief onbewuste

Wat er schijnbaar over het hoofd wordt gezien in de discussie is dat de Tweede Wereldoorlog zo omvangrijk was, dat we ervan uit kunnen gaan dat het een wond is op het collectief onbewuste van de hele mensheid. Daarmee is niet gezegd dat alle groepen in de samenleving daar in dezelfde hevigheid de gevolgen van hebben ondervonden. Het is een grote wond die de hele mensheid raakt. Die wond begon met de gedachte van slechts één man, die vond dat bepaalde mensen minder waren dan anderen. Dat baseerde hij op basis van religie, afkomst, cultuur etc.
We zijn inmiddels 68 jaar verder. Het zou fijn zijn als het besef en bewustzijn kwam dat met uitsluiten van bepaalde mensen van bepaalde gebeurtenissen op basis van religie, afkomst, cultuur etc. de problemen toentertijd juist begonnen zijn.

 

Herdenken

Ik ben blij met mijn vrijheid en ben degenen die daarvoor gestreden hebben zeer dankbaar.
Door hen mag ik nu herdenken hoe ik wil, wie ik wil en met wie ik dat doe!
Dat is vrijheid

Laten we met iedereen die dat wil respectvol stilstaan bij de Tweede Wereldoorlog en samen het besef hebben dat we dit nooit meer willen.
Dat we iedereen die vrijheid gunnen
Juist in verbinding schuilt de kracht

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?