donkere dagenWoensdag 17-12-2014 mocht ik verslag doen van de lichtjesprocessie. Een stille tocht die dit jaar voor de derde keer gelopen is om dierbaren te gedenken die ons ontvallen zijn. Zeker rond de donkere dagen van december voel je het gemis extra.

Donkere dagen gevuld met licht

Tijdens de redactievergadering op woensdagochtend worden de laatste puntjes op de “I” gezet. De route wordt doorgenomen. De cameraposities en taken worden doorgesproken. Apparatuur wordt gecheckt. Het is bijna zover. Vanavond is de derde lichtjesprocessie, en dit jaar mag ik daar voor het eerst mede verslag van doen.
De laatste namen die genoemd zullen worden tijdens de herdenking worden genoteerd. Achter de schermen is het een behoorlijke productie, met cameraposities op verschillende locaties. Vierhonderd namen die ingevoerd moeten worden omdat ze een voor een, genoemd zullen worden.

 

Samen is niet alleen

Zovelen die gemist worden in deze donkere maand. Ik ben me altijd bewust geweest dat de decembermaand niet voor iedereen een feestje is. Vanaf dat ik op mezelf woonde heb ik elk jaar mensen aan de kersttafel gehad waarvan ik wist dat ze het, om wat voor reden dan ook moeilijk hadden. Eigenlijk is Kerst voor mij niet compleet als ik niet aan anderen gedacht heb. Want dat is wat Kerst voor mij is; samen delen, samen zijn, samen treuren, samen vieren.
Dat ben ik me sinds het overlijden van mijn eigen ouders nog meer bewust. Het ultieme geluk is voor mij om samen te zijn met mijn dierbaren, ze lekker te verwennen en heerlijk met elkaar te zijn. De kers op de taart wordt gevormd door wat ik voor een ander mag betekenen.

 

Geelde smart is halve smart

Als ik aankom bij het verzamelpunt in de tuin van onze prachtige Sint Jan is het al druk. Het Koor Deuterse Mix zingt liederen. Mensen lopen met kaarsjes. Sommigen hebben hun kaarsje al aangestoken, anderen wachten nog even om er zeker van te zijn dat het kaarsje blijft branden tot het einde van de tocht.
Zoveel mensen, ieder met hun eigen pijn en verdriet om iemand die gemist wordt. Sommigen herdenken meerdere mensen, anderen lopen mee met een vriend of vriendin om deze te ondersteunen.
Ik mag verslag doen, samen met collega’s Elly en Joep. Tijdens de momenten dat het kan spreek ik mensen aan, of ze iets willen delen met de kijkers thuis. Sommigen willen niet op tv, anderen hebben het zo moeilijk dat ze het niet kunnen al zouden ze willen. Er zijn ook mensen die heel graag iets willen delen met me. Op die manier wordt de persoon die gemist wordt nog extra te benoemen. Het wordt vastgelegd op camera, en wordt daarmee een document voor de gemiste en nabestaanden.
Al die mensen hebben hun eigen verhaal, hun eigen verdriet, hun eigen gemis.
Een vader en zoon, die moeder en zus missen, en samen bij de kerstboom staan om hen te gedenken.
Een man met zijn vrouw, die zijn ouders mist, beiden in tranen.
Een vrouw met haar dochter en kleindochter die deze Kerst voor de eerste keer opa moeten missen.
Een vrouw wiens moeder nog geen vierentwintig uur eerder overleden is.
Een vrouw die de tocht loopt voor haar moeder die vorig jaar op hoge leeftijd nog zelf meeliep.

Ik spreek mensen van buiten onze stad, die speciaal komen om hun overledenen te herdenken. Bij sommigen zie ik tranen opwellen, anderen vechten om ze binnen te houden. Weer anderen laten hun tranen de vrije loop. En het is allemaal goed. Het mag er allemaal zijn. De stoet verzamelt zich rondom het stadhuis. Vanaf het bordes heb ik goed zicht en ik ben onder de indruk van de grote groep mensen, en de kaarsjes die zij ontstoken hebben.

 

Kippenvel

De serene stilte wordt benadruk wanneer Frank de Bie a capella een prachtig lied van Frank Boeijen inzet: “Zeg me dat het niet zo is”. Zo zonder muziek, met zoveel mensen in die stilte, hebben de woorden nog meer impact. Dan volgt het noemen van de eerste namen. Omdat het er bijna vierhonderd zijn zal dat in etappes gebeuren. Ik hoor een schreeuw, de emoties en spanningen zijn een mevrouw die er was om haar man te gedenken te veel geworden. Geruisloos komt de ambulance ter plaatste, en samen met haar dochter gaan ze naar het ziekenhuis. Ik weet nog niet wat er nu precies aan de hand was. Ik hoop dat ze snel weer thuis is. Na deze haast geruisloze onderbreking volgen en nog meer namen. En dan klinkt The Impossible Dream wederom gezongen door Frank over een stille respectvolle markt. Chivers all over me.

Man wat een verbondenheid, wat een prachtige energie hangt hier! Niemand voelt zich meer alleen in zijn of haar verdriet, we delen samen, en dat maakt lichter. Dan is het tijd om de stille tocht te vervolgen., Onderweg door de smalle straatjes speelt het Koperensemble op een pleintje onder leiding van Wil Koks prachtige muziek. De stoet vervolgt de route tot we midden op de markt staat. Daar zal het laatste deel van de namen uitgesproken. Op de plek waar vroeger de stadsput stond. Wat magisch!

 

Het magische middelpunt

Dit punt wordt in de boeken van Jan van der Eerden het energetisch middelpunt van de stad genoemd. Dit is de plek waar de Leijlijnen die door de stad lopen elkaar kruisen. Er loopt een Drakenpad (ook dit is een energetische Leijlijn) en de Saturnuslijn en de Jupiterlijn komen daar bij elkaar. Als je dan weet dan onze stad gesticht is tijdens de samenstand van de planeten Jupiter en Saturnus, krijg je een indruk van de energie die dat punt uitstraalt.

 

Kerkdienst

Na het voorlezen van de namen hebben mensen de gelegenheid om de Kerstboom aan te kleden met hun herinneringen. Talloze foto’s vullen de takken van de immense boom. Achter elke foto schuilt een leven, een mens met verhalen, een mens die gemist wordt. Rienie van de Kerkhof zingt zijn zelfgeschreven lied voor zijn vader. De tocht vervolgt zich naar onze kathedraal voor een korte herdenkingsdienst door kapelaan Patrick Kuijs. Opgeluisterd met de prachtige stem van Mario Veltman. Zijn Ave Maria, Nessun Dorma en De Zoete Lieve Moeder van Den Bosch verwarmen de koude kerk en doen de wolkjes uitgeademde lucht oplossen. Enkele nabestaanden doen een woordje en hebben het daar zichtbaar moeilijk mee.
Omdat in onze gemeente negen! slachtoffers gevallen zijn bij de ramp met de MH17 wordt hier nog apart bij stilgestaan. Dit is een verlies wat ons als gemeenschap raakt.

 

Geraakt

Mensen lopen de kerk uit. Sommigen willen napraten, anderen willen zo snel mogelijk naar huis. Iedereen is geraakt, elk op zijn eigen manier.
Voor velen is het aan de ene kant erg pijnlijk en verdrietig, aan de andere kant zo mooi om dit te kunnen delen en door samen te zijn, je wat lichter te voelen in je eigen verdriet.
Mooi dat mensen geraakt worden en in beweging gezet worden om uiting te geven aan hun emoties. Dat is tenslotte de enige manier om tot verwerking te komen en emoties uiteindelijk een plekje te kunnen geven.

 

Ik ben zeer dankbaar dat ik heel even met wat mensen heb mee kunnen lopen, dat ik heel even naast hen mocht staan om deelgenoot te zijn van hun pijn en verdriet. Dat ik hun kwetsbaarheid heb mogen zien en voelen. Ik hoop dat alle aanwezigen de warme deken die over de stad lag nog lang zullen voelen.

Er wordt op dit moment hard aan gewerkt om van alle beelden een mooie uitzending te maken door Remco. Deze zal binnenkort te zien zijn.
Kijk alvast een klein voorproefje

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?