Een KerstsprookjeEr was eens, nog niet zo heel lang geleiden een klein meisje dat Angel heette. Nou echt heel klein was ze nou ook weer niet, want ze was groter dan haar leeftijdsgenootjes. Angel had lang bruin haar en was altijd vrolijk. Ze genoot van het leven!

Een Kerstsprookje

Er was eens, nog niet zo heel lang geleiden een klein meisje dat Angel heette. Nou echt heel klein was ze nou ook weer niet, want ze was groter dan haar leeftijdsgenootjes. Angel had lang bruin haar en was altijd vrolijk. Ze genoot van het leven! Ze woonde in een land, niet zo heel ver weg van hier, waar iedereen elke dag zijn ding deed. De mensen hadden het erg druk, en er was weinig tijd voor elkaar. Iedereen was aan het jagen en jachten, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Dat ging zo bijna het hele jaar door.

Er was eens, nog niet zo heel lang geleiden een klein meisje dat Angel heette. Nou echt heel klein was ze nou ook weer niet, want ze was groter dan haar leeftijdsgenootjes. Angel had lang bruin haar en was altijd vrolijk. Ze genoot van het leven! Ze woonde in een land, niet zo heel ver weg van hier, waar iedereen elke dag zijn ding deed. De mensen hadden het erg druk, en er was weinig tijd voor elkaar.

Iedereen was aan het jagen en jachten, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Dat ging zo bijna het hele jaar door. Bijna, want elk jaar wanneer het jaar ten einde liep, en de laatste weken en dagen voorbijglijden, gebeurde er iets wonderlijks. Ineens leken de mensen anders te worden. Men zocht elkaar op, en nam tijd om plezier te maken met elkaar. De straten werden versierd met lichtjes. In de huiskamers stonden levende bomen in een pot. Die bomen werden zelfs speciaal gekweekt. En in die bomen gingen lichtjes en slingers, ballen en wensen. De mensen haalde allerlei lekkers in huis en cadeaus voor elkaar, vrienden en familie werden uitgenodigd, om samen van al die heerlijkheden te genieten.

Dit gebruik was al eeuwenoud, en stamde uit de tijd dat er nog geen elektriciteit bestond. Op 25 december was het namelijk de korte en dus ook de donkerste dag van het jaar. Er werd gevierd dat het licht weer terugkwam naar Aarde. Op een dag besefte Angel dat ze wilde dat het elke dag Kerst kon zijn. Ze vond het zo fijn dat de mensen ervoor elkaar waren in die periode. Dat gaf haar een heel erg warm gevoel. Maar ja, dat was natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.

Op een nacht kon ze de slaap niet vatten, en staarde wat voor zich uit door het open raam. Plots werd de hemel verlicht met wel tienduizenden sterren! Toen de hemel gevuld leek met al die mooie, schitterende sterren, leken ze opzij geduwd te worden. Uit het pad dat ontstond kwam een gedaante dichterbij, die haar aansprak: ”Ik ben Lucia, de godin van het licht, en ik heb een opdracht voor je”, sprak ze Angel toe. Angel keek verwonderd naar de prachtige verschijning die vlak voor haar raam stond. Het gouden haar weerspiegelde in het melkwitte, welhaast doorschijnende, met schitterende kristallen bezette gewaad van de godin. “De mensen hier zijn iets heel belangrijks vergeten”, sprak de Godin verder. “Oh ja?” vroeg Angel haar.

“Het allerbelangrijkste van het Midwinterfeest dat jullie vieren, is om er te zijn voor elkaar. Niet alleen voor diegenen die je kent, maar juist ook voor de mensen die je niet kent. Zij zijn ver weg en toch zo dichtbij. En ze worden te vaak vergeten. Ik wil dat jíj iets gaat doen voor die mensen.” “Wat kan ik dan doen?”, vroeg Angel “Ik ben maar een meisje”. “Onzin” sprak de Godin. ”Niets is onmogelijk! Daarbij hoef je het niet alleen te doen”. Ze gaf Angel een klein gouden doosje. “Hierin zit het zaad van Missie Xmas. Wanneer je bij de volgende Nieuwe Maan dit zaadje plant, en het vervolgens elf manen lang goed verzorgd, gebeurt er tijdens de twaalfde en laatste Maan van het jaar iets bijzonders”. Nog voor Angel iets kon zeggen was de Godin verdwenen.

Wat moest ze hier nu mee? Ze besloot te doen wat de Godin haar opgedragen had, en plantte het zaadje bij de volgende Nieuwe Maan. Gedurende elf manen verzorgde ze het plantje dagelijks, en langzaam maar zeker begon het te groeien. Het plantje werd een boom. Ook andere mensen in haar omgeving begonnen oog te krijgen voor de boom., en wilden Angel graag helpen met de verzorging. Dat was erg fijn, want nu hoefde ze het niet meer helemaal alleen te doen.

Tijdens de twaalfde Maan gebeurde er iets wonderlijks. Angel was voor het slapen gaan zoals altijd nog naar de boom gaan kijken. Zij groeide goed, maar leek een boom als alle anderen. De volgende ochtend toen ze uit het raam keek wist ze echter niet wat ze zag! Haar boom had bladeren van goud, en er hing iets aan haar takken! Angel snelde zich naar buiten, ze zag dat het allemaal papiertjes waren. Op die papiertjes stonden wensen voor mensen die ze niet kende! Wauw, en nu? vroeg ze zich af. “Ik kan toch niet toveren”. Ineens kwamen er van alle kanten feeën, bosnimfen, engelen en waternimfen aangevlogen. Het leek wel een heel leger! Ze vormden een kring om haar heen. Een van hen nam het woord en zei: “Angel, wij gaan je helpen!”. Omdat wij vleugels hebben, kunnen we grote afstanden overbruggen. Wij gaan zoveel mogelijk mensen tijdens hun dromen bezoeken, en vertellen dat ze je mogen helpen. Zodat iedereen voor elkaar aan de slag gaat! Op die manier kunnen we allemaal een lichtje laten schijnen voor iemand anders, die dat misschien wel heel erg hard nodig heeft”. En zo geschiedde …

Het werd een groot succes, en iedereen was voor elkaar aan de slag, en niet alleen tijdens die laatste dagen van het jaar. Op een ochtend werd Angel wakker. Er stond een mooi doosje op haar nachtkastje, met een briefje eraan. Op het briefje stond, een bedankje van Lucia: “Lieve Angel, je bent werkelijk een engel op aarde en om je daarvoor te bedanken, benoem ik je tot Missie Xmas. In dit doosje vindt je een gouden kerstbal die daar symbool voor staat. Koester hem en verspreid je missie zover je kan. Angel opende het doosje en inderdaad, er zat een echte gouden kerstbal in.

Vanaf dat moment stond Angel bekend als Missie Xmas, en ze doet nog elke dag samen met al haar helpers, haar best om zoveel mogelijk mensen in beweging te zetten, om ze voor elkaar aan de slag te laten gaan. Ook jíj kunt een bijdrage leveren.

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?