hangouderen Voor vele oudere mensen wordt de wereld steeds kleiner. 

Hangouderen en Fastfood

Dat kan een aantal redenen hebben; men is bijvoorbeeld wat minder mobiel of de sociale kring om iemand wordt steeds kleiner. Dat kan leiden tot vereenzaming, want in onze geïndividualiseerde maatschappij, is het niet moeilijk om onzichtbaar te zijn.
Iedereen is druk met zichzelf en zijn/haar eigen belang in zijn eigen wereldje. Men lijkt vaak pas in actie te komen als dat eigen wereldje bedreigd wordt.
Vaak gebeurt dat door met de vinger naar de ander te wijzen.
Discussies en onenigheid ontstaan, en een oplossing is steeds verder te zoeken.

 

Ambtenarij

In mijn geboortestad is er een groep mensen die elkaar met grote regelmaat ont-moeten op openbaar terrein. Op preciezer te zijn, op een door de gemeente geplaatst bankje dat voor een van de ingangen van de plaatselijk gevestigde fastfoodketen McDonalds staat.

Er is dus ooit een ambtenaar geweest die bij de inrichting van de markt (waar een en ander gesitueerd is) gedacht heeft:”laten we daar een bankje neer zetten”. Ik ga ervan uit dat het de bedoeling is dat er van dat bankje gebruikt gemaakt wordt, anders is het alleen een obstakel dat het winkelend publiek in de weg staat. Misschien heeft men zelfs wel bedacht, dat het een uitrustplek zou kunnen zijn voor mensen die helemaal moe van het winkelen op adem willen komen onder het genot van het weidse uitzicht op de markt. Dat zou zomaar kunnen.

No, dat zou je denken dat die ambtenaar zijn werk voortreffelijk gedaan heeft, want sinds jaar en dag wordt het bankje gebruikt, door bovengenoemde groep. Het hoort voor deze mensen bij hun dagelijkse structuur, routine etc. Ze komen met de fiets of een ander tweewielig vervoermiddel, en dat spoort de dagelijkse beweging ook nog eens aan.
Ze staan en zitten daar gezellig op en rond dat bankje, met hun vervoersmiddel in de buurt. Een paar meter verder staat trouwens nog veel meer fietsen. Eigenlijk wordt bijna de gehele breedte van de niet bepaald smalle stoep gebruikt om tweewielers te parkeren.

 

Klagende ondernemer

Nu heeft de mevrouw van voornoemde fastfoodketen geklaagd over “opstijgende sigarenrook en het niet bereikbaar zijn van haar ingang. Gevolg is dat de politie de wacht heeft aangezegd aan de groep.
Het gaat hier voor de goede orde om een groep mensen die over het algemeen de vijftig gepasseerd zijn. Mensen die het fijn vinden om elkaar te ont-moeten in het hart van de stad die nog niet zo lang geleden werd uitgeroepen tot meest gastvrije stad van Nederland.
Natuurlijk de crisis slaat overal toe, ook bij grote fastfoodconcerns. Zeker als er dan ook nog filmpjes opduiken over hoe hun producten gemaakt worden. Ik snap dan ook dat die mevrouw zich zorgen maakt om haar klandizie. Maar of dat nou de schuld van die “hangouderen” is….
In plaats van de politie erop af te sturen zou het mevrouw sieren als ze de groep eens zou uitnodigen op de koffie, om eens een goed gesprek te hebben. Dan slaat ze een aantal vliegen in één klap: De entree is vrij, de toko is in ieder geval niet helemaal leeg, en het zou sociale betrokkenheid uitstralen voor haar bedrijf.
Blijft nog de opstijgende sigarenrook waar mevrouw last van heeft. Ik vraag me af in welke verhouding dat staat met de CO2-uitstoot van haar vestiging.

 

Wetten en regels

Strikt genomen volgt de politie de wet, daar is ben ik bang weinig tegenin te brengen. Toch kan een goed gesprek wonderen doen.
Dat doet me denken aan een gebeurtenis van een aantal jaren geleden toen mijn kinderen nog op de basisschool zaten. Het was vakantie, en ze waren hout bij elkaar aan het scharrelen om met een groep een hut te bouwen. Dat wilden ze doen op een stukje grasveld recht tegenover mijn huis, op openbaar terrein. Ik vond het prima, als ze alle losliggende materialen elke avond zouden opruimen. Dat werd netjes op onze afsluitbare oprit gelegd. Niks aan de hand zou je denken.
Tot mijn zoon kwam vertellen dat ze alles moesten afbreken van de politie want er waren klachten geweest. En de politie zou terugkomen om te kijken of dat ook inderdaad gebeurd was.
Ik heb de politie gebeld en inderdaad het verhaal van mijn zoon klopte. Maar ze kwamen even langs om polshoogte te nemen van de situatie.
Ja, het ziet er leuk uit, en ja de kinderen zijn leuk bezig, maar er is een klacht en het mag niet.
Op mijn vraag wat er voor kwaad in schuilt als kinderen een hut bouwen en of ze dan misschien beter elders kattenkwaad konden gaan uithalen, zagen de agenten zelf ook in dat het eigenlijk nergens om ging. De hut mocht blijven staan, als ik een oogje in het zeil hield.
En dat gebeurde dus ook. De hut heeft er de hele vakantie gestaan, de kinderen hebben genoten, het was voor hen een groot avontuur, en aan het eind van de vakantie is alles netjes afgebroken en opgeruimd.

Moraal van het verhaal: regeltjes en wetten zijn niet altijd de juiste oplossing

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?