hebbenKen je dat? Dat je soms een gevoel hebt om iets te doen waarvan je niet weet hoe het gaat uitpakken. Dat je vervolgens gaat twijfelen wat je daarmee moet, of beter gezegd wilt en wat de gevolgen van een eventuele actie zouden kunnen zijn?
Het gebeurt mij met regelmaat.

Onnatuurlijke hebberigheid

Dan voel ik een soort van drive waarvan ik niet weet waar deze vandaan komt. En er komt pas rust als ik actie ondernomen heb. Dan kan ik dus ergens aan beginnen zonder te weten wat het gaat brengen, en met het “gevaar” gezien te worden als iemand die niet spoort.
In de loop der jaren heb ik geleerd daar altijd naar te luisteren, in het vertrouwen dat wat er gebeurt juist is. Toch is het vaak heel spannend om te zien hoe er op zo’n actie gereageerd wordt. Ik had het laatst weer:

Op zoek naar juiste gasten voor De Ont-Moeting werd mijn aandacht naar een persoon geleid die ik eigenlijk alleen van naam ken. Ik kreeg een zeer sterk gevoel dat ik contact mocht zoeken met die persoon. Ik werd er op een of andere manier zelfs hebberig van, wat ik van nature eigenlijk helemaal niet ben. Alsof ik deze persoon moest hebben voor het programma. Ik heb voorzichtig contact gezocht en we hadden een leuk gesprek waarin ik het concept van De Ont-Moeting uit heb gelegd. Die persoon stond daar wel voor open. Toch zag de persoon zich niet zelf in zo’n programma zitten. Dat kan natuurlijk, want ik vraag best veel van mijn gasten. Dat was dus jammer maar helaas. We spraken af dat ik wat aanvullende info zou sturen, zodat de persoon op het gemak alles kon bekijken en lezen, en van daaruit kon beslissen hoe het voelde. Na een paar dagen kreeg ik een mailtje terug dat het niet goed voelde om te gast te zijn.

Toen bekroop me weer dat gevoel dat ik eerder had bij deze persoon. Het was alsof ik de kant van die persoon uitgeduwd werd, en ik had ook een behoorlijk specifiek idee door wie dat gebeurde. De gedachte aan die persoon me niet los. Alsof ik gedreven werd om toch dat contact te zoeken. En als dat dan niet kon in verband met het programma, dan moest het anders. Ik kan het haast niet beschrijven, alsof er een soort van drang was, die niet vanuit mezelf kwam, een drang die gestuurd werd door iets buiten mij.

En nu? Ik kon toch moeilijk iemand die ik alleen van naam ken, vertellen dat er een boodschap was. Ik besloot te doen wat ik altijd doe in zulke situaties; heel voorzichtig uitleggen dat ik een drang voelde om de kaarten te leggen. De persoon stond daarvoor open. Ik heb mijn bevindingen doorgemaild, tezamen met nog wat doorgevingen. Niet wetende of dit wel te plaatsen was, erop vertrouwend dat de dingen gaan zoals ze moeten gaan.
Ik kreeg een mailtje terug waarin de persoon vertelde dat alles zeer herkenbaar was en me dat nog uitgebreid zou mailen. Dat mag natuurlijk, hoewel het voor mij niet belangrijk is.
Het gaat erom dat de persoon de boodschap kan plaatsen en er iets mee kan. Dan heb ik gedaan wat de bedoeling was…en dan is het goed. Ik kan dan alleen maar blij en nederig zijn, en vooral ook dankbaar, dat ik geluisterd heb naar mijn gevoel, waardoor ik de persoon iets mee heb kunnen geven dat van belang is op dat moment.

Dit was dus een zeer mooie ont-moeting die niet geschikt is voor tv.

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?