ik zieDe diverse media, en in het bijzonder de televisie en de krant worden steeds meer een bepalende speler in de spellen die gespeeld worden in onze samenleving.

Ik zie ik zie wat jij niet ziet

Oudere generaties zweerden er nog bij: ”het heeft in de krant gestaan, dus het is echt waar!”. Of “dat zeiden ze op televisie, dus het zal wel kloppen”.De beelden en verhalen die ons getoond worden geven een beeld van wat er speelt. Althans, dat denken we. We zien echter alleen datgene wat men ons wil laten zien. Daarmee bestaat de kans dat je als kijker een vertekend beeld krijgt.

 

Lichaamstaal

Ik herinner me dat nog niet zo lang geleiden op 22-2-2012 Martijn van Dam, een van de kandidaten voor het lijsttrekkerschap van de PvdA aanschoof bij #DWDD. De man kreeg geen kans zijn zegje te doen, omdat hij bij de eerste poging om antwoord te geven op de vraag van de presentator, alweer een nieuwe vraag op zich afgevuurd kreeg. En nog een, en nog een. De conclusie was dan ook snel dat deze kandidaat de druk niet aan kon.
Enkele weken verder op 8-3-2012 was in datzelfde programma een andere kandidaat-lijsttrekker te gast, namelijk Ronald Plasterk. Als ik beide gesprekken naast elkaar leg, valt me als eerste op hoe anders de lichaamstaal van de presentator is. Zit hij bij Martijn van Dam met regelmaat in een gesloten houding, bij Ronald Plasterk is dat heel anders. Martijn van Dam krijgt een overhoring over de prijzen en kosten van een en ander, en als zijn antwoord niet snel genoeg of niet helemaal exact juist is, volgt een verbetering, die vervolgens met een “grapje” wordt afgedaan. De toon is gezet. De presentator geeft ook nog een goede raad, namelijk dat de gast zich door niemand moet laten overhoren. Er komt ook met regelmaat een wijzend vingertje van de presentator aan te pas. De toon van het andere interview is duidelijk meer ontspannen en rustiger. De gast krijgt meer ruimte van de presentator, die afwachtender is en zijn gast enigszins laat uitspreken. Het algemeen beeld van de kijker is dat Martijn van Dam er niks van bakt. En daarmee is het beeld geschapen. Door de presentator, dat dan weer wel.

 

Zonder oordeel?

Gisteren speelde er weer iets dergelijks. Lea Manders van MenS was uitgenodigd voor Debat op 2. Lea mocht op de achterste rij plaatsnemen, terwijl op de voorste rijen de discussie in alle hevigheid gevoerd werd. Het opgestoken vingertje van haar compaan, medepartijlid (jawel goed opgevoed dus 🙂 werd door presentator Arie Boomsma genegeerd.
PVV afvallige Hero Brinkman, die wel vooraan zat en deze free publicity enorm goed kan gebruiken omdat hij nu in allerijl een partij moet gaan oprichten, kreeg een groot podium om te zeggen wat hij wilde, wat er anders moet en wat de rest fout doet.
Uiteindelijk gaat de aandacht naar Lea. Vervolgens wordt er een filmpje ingestart dat bij Lea thuis gemaakt is, als een soort van introductie zeg maar.
Het is het enige filmpje dat gemaakt is, en daarmee een prachtige kans voor Lea, om te laten zien wat ze in huis heeft. En dat doet ze dan ook.

Ik ken Lea persoonlijk, en ik weet dat ze naast allerlei andere zaken ook filosofie en religie gestudeerd heeft. Lea is een sterke vrouw met een duidelijke goed gefundeerde mening, die ze ook zeer goed weet te verwoorden en over te brengen. Ze heeft dus haar best gedaan om haar verhaal te vertellen. Het filmpje wordt ingestart.
Wat me als eerste opvalt is dat op de ondertiteling staat:” Lea Manders astroloog en lijsttrekker, “, en dan ook nog in die volgorde. Mijn broek zakt er als collega astroloog van af! Ik heb nooit eerder gezien dat een politicus op deze manier geïntroduceerd werd. Is dit een nieuwe trend? Kunnen we verwachten dat andere politici voortaan ook zo geïntroduceerd worden? Ik noem als voorbeeld Emiel Roemer onderwijzer en lijsttrekker, Diederik Samson kerngeleerde en lijsttrekker, Hero Brinkman politieman en lijsttrekker, Arie Slob, christen en lijsttrekker, etc. etc. Tot nu toe was het (voormalig) beroep van onze politici niet ter zake doende. Nu het om een astroloog gaat natuurlijk wel, want daarmee kun je een leuke voorzet geven tot een “zweefteefgehalte”. Toch? Volgens de programmamakers dan tenminste. Echt onafhankelijke oordeelsvrije journalistiek, dat moet ik ze nageven….
Volgens Lea zijn alle uitspraken die wijzen op inhoud op de montagetafel gesneuveld, en het zweefteefgehalte neemt toe. Na het filmpje geeft de presentator een compliment over haar leuke jasje…

Jawel mensen we hebben het nog steeds over politiek! Hij vervolgt: ”Maar nu heel even serieus…”. En dan volgt zijn opvatting dat “het wel leuk is voor een vereniging, maar niks in Den Haag te zoeken heeft”. Wanneer ze dan reageert dat er heel veel is geknipt, gooit hij het over een andere boeg voordat ze kans heeft toe te lichten wat er dan allemaal uit het filmpje is gehaald. De presentator stelt dat het niks toevoegt. Mogen de Nederlanders dat misschien zelf bepalen?

Waarom zou de nog nieuw te vormen partij van Brinkman wel iets toevoegen dat er nog niet is? Daar wordt echter geen discussiepunt van gemaakt. De verhitte discussie met in de hoofdrol Hero Brinkman gaat weer door. Nou vraag ik me toch af waarom een christelijke politieke partij de gewoonste zaak van de wereld is, en zelfs een partij van de Dieren algemeen geaccepteerd is, terwijl een spirituele partij een brug te ver is, en afgedaan zou moeten worden als zweverig, hoewel dat niet woordelijk is gezegd.

Een spirituele levensopvatting is mijns inziens trouwens ontdaan van religie. Ik vind het belangrijk dat elke (politieke) stroming in zijn waarde gelaten wordt. Zeker gezien de tijd waarin we leven. We gaan naar de Nieuwe Tijd, eigenlijk zijn we daar al min of meer. Logisch dat gevestigde structuren zich daartegen verzetten. Dat hoort ook bij het proces van de Grote Omwenteling.

Een mooie eerste stap zou zijn om te beginnen met andersdenkende niet af te serveren omdat je het niet snapt. Ga de dialoog aan met elkaar in plaats van de discussie. Sla de handen ineen in plaats van het spreekwoordelijke zwaard te heffen en elkaar als vijand te zien. Het is erg jammer als goede bedoelingen geen ruimte krijgen omdat ze niet begrepen worden. Het is veilig om je vast te houden aan het oude. Dat los te laten en open te staan voor het nieuwe vraagt moed. Daarbij is het veel makkelijker om een oordeel te hebben, dan onbevooroordeeld te zijn.

Ik wil me absoluut niet uitspreken voor of tegen een politieke stroming. Ik zou het wel erg fijn vinden als we met zijn allen op een bewustere manier en vooral kritischere manier zouden kijken naar de kant-en-klaar-opinie en instant-mening die ons elke dag geserveerd wordt door de diverse media.
Ik heb zelf aan den lijve ondervonden hoe selectief en bevooroordeeld sommige programmamakers werken. Dat weet je als kijker niet, je staat er eenvoudigweg niet bij stil.
Vorm dus je eigen mening, en kijk ook eens kritisch naar onze “boodschappers”.

Eerlijkheid, oprechtheid, zuiverheid en vooral onbevooroordeeldheid dragen uiteindelijk bij aan juiste beeldvorming.

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?