mh17-herdenkLokale herdenking van de slachtoffers van de vliegtuigramp.

Nederland herdenkt

Wat een bijzondere dag was het gisteren, een dag die in het teken stond van de thuiskomst en herdenking van de slachtoffers van de vliegtuigramp. Sinds een aantal maanden ben ik naast mijn praktijk ook werkzaam bij een televisiestation. In de ochtend dacht ik nog naar kantoor te gaan. Wat later dan normaal weliswaar omdat we midden in een verhuizing zitten en het vakantietijd is. Na wat gesprekken over en weer werden plannen aangepast.

Aan de slag met de voorbereidingen voor een reportage van de herdenkingsbijeenkomst op de Parade in Den Bosch. Niet wetende hoe het zou gaan verlopen. Je bent zelf ook mens en aangezien de gebeurtenissen mij al de hele week bezighouden zou het mij ook niet onberoerd laten. Om 15:15 is het nog redelijk stil en leeg op het plein. De enigen die positie kiezen zijn de cameraploegen die in groten getale aanwezig zijn. Heel langzaam lijkt het drukker te worden. Mensen verzamelen zich onder de bomen. De schaduw geeft verkoeling want het is tropisch warm.

De persvoorlichter van de gemeente loopt naar het spreekgestoelte en begint te praten. Langzaam en in stilte komt de menigte in beweging. Mensen zoeken een plek op het plein, in de brandende zon. De respectvolle stilte en aandacht worden enigszins verstoort door een bulldozer die ergens aan de rand van het plein aan het werk lijkt te zijn. Het stoort me, en anderen ook en ik stap eropaf. Er staat een politieagente, en ik vraag haar of de werklui wellicht even kunnen stoppen omdat het de stilte en de aandacht verstoort. Ze vertelt dat ze gaan stoppen zodra hun materieel veilig is gesteld. Ze waren niet ingelicht dus werden enigszins overvallen door de herdenking. Mijn ergernis is meteen verdwenen en ik loop terug.

Toespraken volgen, dichten volgen. Iedereen is in volle aandacht. De persvoorlichter van de gemeente noemt de namen van “onze” slachtoffers, een voor een, terwijl de doodsklokken van de Sint Jan luiden. De stad is stil. Het is een indrukwekkend moment. Ik realiseer me dat ik voor het eerst in mijn leven iets voel van een vorige generatie die tijdens dodenherdenking oorlogsslachtoffers herdenkt. Want het voelt anders wanneer je iets herdenkt waar je min of meer getuige van bent, daar ben ik nu achter.

Ik voelde een indrukwekkende saamhorigheid een groot gevoel van verbondenheid. Na de herdenking volgen kleine gesprekjes, ont-moetingen met bekenden en onbekenden. Een kaarsje aansteken met een mevrouw die ik niet kende. Het plein wordt leeg. Sommigen praten nog wat na, anderen vervolgen hun weg. Langzaam gaat de stad weer over tot de orde van de dag. Vandaag kan ik nog niet echt tot werken komen. Nog maar een kop koffie dan.

Ik wil graag iets doen ter herinnering van de slachtoffers.
Ik zal op mijn bedrijfspagina op Facebook vanaf vandaag elke dag een persoon of gezin benoemen met de vraag daar even bij stil te staan, en wat kracht en energie te sturen, ook aan de nabestaanden.

Heb jij er behoefte aan om ook elke dag nog even stil te staan bij al die slachtoffers, dan kun je de page liken zodat het automatisch op je TL verschijnt.
Vanaf Donderdag 24-7-2014 om 16:00 verschijnt de eerste in een lange rij en ik ga door tot iedereen door mij bij naam genoemd is.

De reportage
De herdenking aan de Oosterplas

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?