oeteldonk2Terwijl ik kijk naar de neerdwarrelende sneeuw herbeleef ik de afgelopen week. Man, wat een prachtige dagen waren het!

Oeteldonk een bijzonder gevûûl

Met mooie gesprekken en bijzondere ont-moetingen en bovenal een heerlijk gevûûl.
Ik woon in een stad met een lange traditie van carnaval vieren. En net zoals ik ooit als klein meiske verkleed met mijn ouders de stad introk, zo gebeurt dat op de dag van vandaag nog steeds. Op die manier wordt de traditie van jongs af aan overgebracht van generatie op generatie.

 

Onbegrepen

Boven de rivieren wordt het niet altijd helemaal begrepen.
Zo zag ik bij Powned een artikel over bezopen Brabo’s in Oeteldonk Maar de mensen op de foto’s zijn  geen Brabo’s; ze zijn óf niet verkleed,  óf hebben zich in een of ander beestenpak gehesen, óf hebben buiten het station gauw even een Oeteldonkse sjaal gekocht. Niet dat de Oeteldonkers allemaal lieverdjes zijn hoor, Toch leken er dit jaar meer mensen van buiten in ons dorp rond te lopen en ook op meer dagen dan we gewend zijn. Velen trekken hierheen, zonder het feestje of de spelregels te begrijpen. Dat is jammer, want daar zou het eigenlijk alleen maar leuker van worden.

 

Wat bezielt die carnavalsvierders?

Er zijn veel mensen die niet uit Oeteldonk komen, maar al jaren met carnaval hier te vinden zijn, die moeiteloos opgaan in de grote groep. Vraag je je af wat mensen bezield om kou en wind te trotseren, naar buiten te gaan, met of zonder jas, wetende dat hier na de carnaval bijna gegarandeerd op zijn minst een fikse kou op volgt? Ik zal proberen uit de doeken te doen hoe ik dat zie.

Carnaval is voor mij een feest waarop de maskers af gezet worden in plaats van op. In vroeger tijden moesten die maskers zorgen voor een gelijkheid met elkaar, en het was ook wel handig om zaken te doen, waarvan je niet wilde weten dat je ze gedaan had…

Het drinken van een biertje, hoort erbij. Het is op de eerste plaats lekker, het bestelt makkelijk (het is niet echt handig om mixjes te drinken met carnaval) en helpt hier en daar om de stress van het gewone dagelijks leven wat los te laten. Zodra je echter geen maat weet te houden kan het misgaan en dan krijg je dus Powned taferelen. In Oeteldonk is het een traditie dat iedereen gelijk is, en dat wordt onderschreven door de blauwe kiel waarin iedereen, inclusief de burgemeester, zich hult. In de loop der jaren is die klederdracht wel enigszins uitgebreid, maar het gevoel dat iedereen gelijk is, is gebleven. En dat bedoel ik met de maskers afzetten. Je hoeft je niet vast te houden aan een positie, status, titel of houding. Je hoeft jezelf niet te onderscheiden in je uiterlijk. Spreken doe je in je moerstaal, d.w.z. Het Bossche dialect. Vanuit je hart en ziel.

Eigenlijk een zeer reinigend en aardend ritueel, en een spirituele ervaring. In deze tijden waarin we merken dat de mensheid steeds meer behoefte heeft aan verbroedering, op zoek is naar Liefde in plaats van macht, jezelf één voelen met elkaar, ZIJN in het HIER en NU, en genieten van elk moment. Jezelf overgeven aan het hypnotiserend ritme van de carnavalsmuziekskes.

En dan is er nog het sprookje dat we in Oeteldonk met zijn allen beleven en meespelen. Van de prins en zijn gevollug. De prins is de enige die geen dialect spreekt, en in het sprookje bezoekt hij zijn Oeteldonks Rijk, waar hij zijn intrek neemt in zijn Zomerpaleis. En (bijna) iedereen speelt mee. Dat leidt tot bijzondere taferelen. Je kunt de prins dan bijvoorbeeld tegenkomen op straat, omringt door zijn “onderdanen”. Muziekskes spelen en de prins zweept de menigte op, en de menigte de prins. Gewoon omdat het kan!

Ook voor de thuisblijvers wordt gezorgd, zo is er onder andere live carnavalsradio. Het Hoftheater der Amadeiro’s faciliteert een studio op locatie. En dankzij de goede zorgen van Judith Vink komen we daar niets tekort. Ouderen die niet meer weg kunnen, of mensen die net een kleintje hebben, of zieken waarderen dit enorm. En het is ook heel gezellig om mee op te staan. Ook voor Oeteldonkers die buiten bereik van het Oeteldonkse verblijven is het een uitkomst, via apps en internetradio wordt er over de hele wereld meegeluisterd.

Dit jaar heb ik daar ook een bescheiden bijdrage aan mogen leveren. Het is eigenlijk wel een beetje topsport om live radio te maken, zonder precies te weten wat er wel of niet gaat gebeuren. Natuurlijk probeer je voor de carnaval zoveel mogelijk afspraken te maken, maar tijdens die dagen kunnen mensen hun afspraak vergeten. Of mensen komen spontaan en onverwachts binnen, dat kan ook natuurlijk. Clubkes die aankomen en live een stukje spelen voor de luisteraars.
Dit jaar hadden we zelfs een zangduo de waarvan een van de zangeressen helemaal onder de pillen zat, om de gemaakte afspraak na te komen. En dan presteerden ze het ook nog om “even” live wat nummertjes te zingen. Gasten en gesprekken liepen ver uiteen.
Zo vertelde Jan de Groot (nee, geen familie van) de oud-portier van het ziekenhuis, dat het op die dagen altijd erg druk was op de eerste hulp, en dat het dan met name ging om mensen van buiten.
De voorzitter van de Brabantse Carnavals Federatie schoof aan om ons bij te praten over zijn drukke agenda. Hij moest onder andere met Jan Slagter van omroep Max op pad om de optochten in Brabant te verslaan. De vraag van SBS6 om gedurende een aantal dagen paraat te staan, had hij afgewimpeld, omdat hij ook zelf nog op stap wilde.
Ook hadden we een mooi gesprek met Karel Noordzij  over zijn tijd als onze prins en zijn nieuwe boek over leiderschap . Hij vertelde dat er qua leiderschap veel te leren is van Oeteldonk. Grappig daarin is een filmpje dat ik helemaal geweldig vind, dat aantoont dat je pas leider kunt zijn als je volgers hebt. Het toont aan dat leiderschap en positie dus niet af te dwingen zijn. Het moet je gegeven worden. Dat verklaart wellicht ook waarom er niet bepaald enthousiast gereageerd wordt op een zelfbenoemde prinses, die naar buiten treedt als de prinses van Oeteldonk
We spraken met .cv de Kwaitonge. Ad Siemons van deze club heeft in 2003 een lied geschreven ter gelegenheid van het 11×11 jarig bestaan van Oeteldonk. Een lied met de titel “Ooit”. De muziek en tekst (die je kunt nalezen op hun site) verwoorden precies wat Oeteldonk voor de echte Oeteldonker is. Hij had niet kunnen vermoeden dat dit lied op allerlei belangrijke momenten in een Oeteldonks mensenleven zou worden ingezet. Hij had wel door dat hij iets speciaals gemaakt had, maar hoe speciaal had hij niet kunnen vermoeden. Mooi eigenlijk, als je met elkaar praat over wat dat dan is, het Oeteldonkse gevûûl, blijkt ervoor de meesten eenzelfde soort emotie onder te zitten.

oeteldonkWe hadden ook zo’n een mooi gesprek met Frank van Geloven de auteur van Bossche Babbels over het feest met een lach en een traan. In het begin schreef ik dat het carnaval vieren met de paplepel wordt ingegoten. Ouders geven het door aan hun kinderen. Daarom is carnaval ook een feest waarop je stilstaat bij de mensen die je zijn ontvallen. Niet op een dramatische manier. Meer alsof je het leven viert en je dierbaren met je meedraagt. In gedachten of via een voorwerp, dat maakt eigenlijk niet uit. Carnaval raakt voor mij aan mijn wortels. Het is de intensiteit van het leven. Het leven dat gevierd wordt.

 

Mari Blatter muzikant in hart en nieren vertelde dat hij meteen na carnaval weer elke vrije minuut in zijn werkplaats te vinden is, waar hij veel metalen en edelmetalen emblemen maakt die gebruikt worden bij carnavalsonderscheidingen. Hij vertelde daar een mooi verhaal over buiten de uitzending om, dat hij niet aan de grote klok wilde hangen, dus ik ga er niet verder over uitweiden. Maar bijzonder was het wel…. Misschien dat hij het een volgende keer wilt delen.
De fotograaf van Kijk op Oeteldonk vertelde over het dilemma waar hij voor stond, alle dagen met de camera op pad, ’s avonds foto’s sorteren en plaatsen op de site, of een dagje zijn camera aan de wilgen hangen. Ook vertelde hij over Oetelpedia , waar hij samen met anderen zorgt voor een beschrijving van alles dat met Oeteldonk te maken heeft.

Alle gasten hadden er plezier in om een leuke show te maken voor de luisteraars, en buiten de uitzending om werden minstens even mooie gesprekken gehouden.
Na afloop van mijn bijdrage heb ik me gelaafd aan het feest der feesten.
Ik heb genoten van de mensen, de muziekjes, de ont-moetingen klein en groot.
Ze waren allemaal bijzonder.

En ondertussen is het gestopt met sneeuwen, ik meen zelfs een heel klein zonnestraaltje te zien, het is bijna lente… [

 

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?