papaVandaag zou mijn vader 89 geworden zijn. Negenentachtig. Wat een leeftijd!

Mijn vader

Vandaag zou mijn vader 89 geworden zijn. Negenentachtig. Wat een leeftijd! Daarmee realiseer ik me tegelijkertijd dat hij al negen jaar niet meer op deze aarde is. Is het echt al zolang geleden? Wat gaat de tijd snel. Ik herinner me die laatste verjaardag heel goed want het was een speciale. Het is niet uitgesproken maar we wisten dat dit de laatste zou zijn, drie dagen later is hij overleden. Tijdens een controlebezoek leek het de arts beter om hem op te nemen, en hij werd alleen maar zieker en zwakker. Uiteindelijk mocht hij na een paar weken naar huis en was nog maar een schim van de man die naar dat controlebezoek was gegaan.

Drie dagen later zou hij jarig zijn. Hij wilde zijn verjaardag bij mij vieren. Dat deden mijn ouders eigenlijk al jaren. Ik moest hem in en uit de auto hijsen want hij was te zwak om te staan. We hebben hem verwend met zijn lievelingseten en hij heeft enorm genoten. Toen we hem naar huis brachten, heeft mijn man hem instinctief nog langs allerlei plaatsen gereden. We wisten allemaal dat er afscheid genomen moest worden. De dagen na zijn verjaardag ging het heel snel bergafwaarts. De kleinkinderen kwamen nog langs en hij sprak met me door wat hij belangrijk vond; welke kleren hij aan wilde in zijn kist, dat ik goed voor mijn moeder moest zorgen. Dat we niet te veel geld moesten besteden aan zijn uitvaart. Hij kreeg morfine om de pijn te verzachten. Wat ik op dat moment niet wist is dat praten daardoor moeilijk wordt.

Mijn moeder wist zich geen raad. Ze was aan het dementeren en erg angstig onder de situatie. Dat er een bed was geplaatst in de kamer en hij dus niet naast haar lag, dat de adem van mijn vader op angstaanjagende manier steeds stokte hielp daar niet aan mee. Ik kreeg telefoon van het verzorgingstehuis. Of ik wilde komen, want mijn moeder werd steeds angstiger. Dat heb ik gedaan. Het was inderdaad heel erg akelig om steeds de adem van mijn vader te horen stokken, om zich na een aantal seconden weer te hervatten. Ik vroeg of er geen slaappilletje was voor mijn moeder want er was me door de artsen vertelt dat dit nog wel enkele weken kon gaan duren. Het duurde een tijd voor er een akkoord van een dokter was. Toen bleek dat de medicatie niet voor handen was. Ik moest haar achterlaten om het recept op te halen. Op weg naar de apotheek heb ik alleen maar gejankt, met de radio keihard aan. Eenmaal terug wilde mijn moeder niet alleen gaan slapen. Ik ben bij haar gaan liggen, hand in hand. Ik had mijn kleren nog aan, en dacht naar huis te gaan zodra ze sliep. Het was inmiddels een uurtje of drie, en de vermoeidheid eiste zijn tol. Dus ook ik viel in slaap.

Ik werd wakker van een verpleegster die de po-stoel kwam halen voor een andere bewoner. Het was een uurtje of zes. Ik besloot op te staan, gelukkig sliep mijn moeder nog door. Ik zat aan zijn bed met mijn hand aan zijn pols. Steeds als zijn ademhaling stokte telde ik de seconden en registreerde zijn steeds zwakker wordende pols. Telkens was er opluchting als de ademhaling zich hervatte, en ik nog steeds een pols voelde.

Opeens sloeg hij zijn ogen op en keek me aan. Hij wilde iets zeggen maar dat lukte niet. Hij keek weg van mij naar het plafond en keek weer terug. Ik vroeg hem of hij het licht zag of zijn moeder, en weer keek hij naar die plek. Hij keek me aan in onvermogen.

“Het is goed, ga maar papa”, zei ik. Even later stokte zijn adem, ik telde de seconden en zocht zijn hartslag…

Ik ben dankbaar dat hem verder lijden bespaard is gebleven en dat ik er mocht zijn voor hem in die laatste uren.
Dus vanavond proost ik op mijn vader en het leven.

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?