PestenGisteren kwam ik al zappend het eerste deel van het programma “Gepest” tegen van Peter van der Vorst. Hij komt op mij over als een gevoelsmatige betrokken man, die de confrontatie wel wil aangaan, maar wel op een nette manier. Mijn gevoel zegt dat zijn belangstelling voor het onderwerp van persoonlijke aard is.

Pesten

Mooi als je daar dan iets mee kunt doen voor een groter publiek in een sociaal maatschappelijke context. Ik heb het programma niet helemaal gezien, maar er waren toch wat zaken die me opvielen. Deze wil ik graag delen met jullie.

 

De moeder en haar dochter

De gepeste vrouw ging het gesprek aan met haar ouders, omdat ze nooit geweten hebben wat er voorgevallen is. Logisch dat er een loyaliteitsconflict speelde bij haar. Ik zie wel vaker dat mensen vanuit loyaliteit naar hun ouder(s) bepaalde zaken willen laten rusten. Toch is het belangrijk om hierin te beseffen dat er twee kanten zijn die er allebei mogen zijn. Natuurlijk wil je je ouders niet afvallen, omdat ze hun best hebben gedaan, binnen hun persoonlijke mogelijkheden, maar dat betekent niet dat daarmee jouw pijn en verdriet om wat je in hen gemist hebt, weg is, of er niet meer toe doet. Het accepteren van die pijn, betekent niet dat je daarmee je ouders afvalt. Besef dat het twee gegevens zijn die er allebei mogen (en misschien zelfs wel moeten) zijn. Op het moment dat deze volwassen vrouw met haar ouders in gesprek gaat, valt mij met name de afstandelijkheid van haar moeder op. Je zag en voelde aan alle kanten dat de vrouw behoefte had aan een knuffel en medeleven. Moeder zat er enigszins stoïcijns bij. Ik snapte het niet. Tot ik hoorde dat moeder zelf zonder moeder is opgegroeid en nooit heeft geleerd om over gevoelens te praten. Deze vrouw heeft haar behoefte aan emotionele veiligheid en geborgenheid niet ingevuld gezien door de afwezigheid van haar eigen moeder. Daardoor kon ze het ook niet aan haar dochter geven. Dan zie je dus hoe belangrijk opvoeding is en dat je opvoeding nog generaties verder kan doorwerken. Je zou dus kunnen zeggen dat hier sprake is van een familiepatroon. Het was geen onwil maar onmacht van deze vrouw dat ze haar dochter niet kon geven wat ze nodig had.

 

De pester

Wanneer ik dan later in het programma twee van de pesters zie, valt me op dat ze eigenlijk nog maar weinig tot niks zeggen te weten van het gebeurde. Een van de twee gaat zelfs min of meer in de ontkenning. Deze man vindt het duidelijk onprettig om minder positieve kanten van zichzelf onder ogen te zien. Daarbij moet ik wel zeggen dat hij wel zijn medewerking aan het programma heeft gegeven. Hij lijkt redelijk in verlegenheid gebracht en probeert daarom de ervaring van de gepeste vrouw wat weg te praten. Het had hem gesierd als hij had kunnen zeggen: “ik ben me er niet van bewust dat mijn gedrag dat bij je heeft aangericht en dat spijt me”. Nee, hij ging in de ontkenning om dit stukje van zichzelf buiten zichzelf te plaatsen. Het is ook niet makkelijk om de confrontatie met je mindere punten aan te gaan, het is makkelijker om het weg te praten. Maar daarmee beneem je jezelf ook de mogelijkheid om te groeien en ont-wikkelen.

 

Pesten is niet het probleem van de gepeste alleen

Al is dit wel degene die het het hardste voelt. Voor mensen die gepest werden in hun jeugd, heeft het gebeuren vaak een impact in hun volwassen leven. Dat betekent dat sommigen altijd de underdog blijven. Toch zijn er ook mensen die door deze ervaring juist gegroeid zijn naar hun kracht, zoals ikzelf. Zonder die ervaring was ik niet geworden wie ik ben, en daar ben ik eigenlijk best tevreden mee.

De uitzending is helaas niet meer te bekijken.

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?