Pubers zijn speciaalWanneer ik terugdenk aan mijn eigen puberteit herinner ik me dat als een behoorlijk heftige periode. Dat zou ik wel anders aanpakken als ik zelf kinderen had. En mijn eigen kinderen zullen waarschijnlijk hetzelfde denken want ik heb ook de nodige fouten gemaakt.

23-2-2011 12:08

Pubers zijn speciaal

Ik heb ook de nodige fouten gemaakt. Ik ben zelf moeder van twee bijna volwassen kinderen, en weet dat opvoeden niet altijd even leuk en makkelijk is. Je moet het in de praktijk leren en het enige voorbeeld dat je hebt is je eigen opvoeding. Wanneer ik terugdenk aan mijn eigen puberteit herinner ik me dat als een behoorlijk heftige periode. Dat zou ik wel anders aanpakken als ik zelf kinderen had. En mijn eigen kinderen zullen zeer waarschijnlijk hetzelfde denken. Opvoeden en opgroeien is gewoon ontzettend moeilijk.

 

Pubers nemen bij mij een speciaal plekje in

Ik ben gefascineerd door jonge mensen aan de drempel van hun zelfstandigheid en hun volwassen leven. Nog helemaal puur, vol idealen die zouden moeten genieten van een onbezorgde jeugd. Toch is de realiteit heel anders. Pubers zijn heel erg kwetsbaar al zullen ze hun gekwetstheid niet makkelijk laten zien. Soms zitten er hele diepe wonden, gedachten en gevoelens onder een stoere, volwassen houding. Soms hebben ze te maken met familiepatronen die over meerdere generaties spelen. Het is belangrijk te ontdekken hoe je dat patroon kunt doorbreken, voor jezelf en alle generaties die na jou komen. Ik spreek steeds meer jongeren die vastlopen op een plusje dat ze in hun rugzak hebben zitten. En dat beperkt zich niet tot een gedrags- of ontwikkelingsstoornis. Er zijn steeds meer pubers die last hebben van een verstoorde relatie met één of beide ouders of andere gezinsleden door bijvoorbeeld scheiding van ouders, psychische problemen van (één van) de ouders, ziekte van een van de gezinsleden die enorm zwaar drukt, en ga maar door. En dan heb ik het niet eens over jongeren bij wie een combinatie van factoren speelt. Daar komt nog bij dat pubers er niet echt om staan te springen om diepgaand met hun ouders in gesprek te gaan. Het is bijna niet voor te stellen wat dat met een jong mens maar ook met ouders kan doen. Als ouder ben je op dat moment niet de aangewezen persoon om dichtbij te komen, want de puberteit gaat er nu juist over dat kinderen zich losmaken van hun ouders. Pubers met een “Plusje” en hun ouders hebben nog een extra uitdaging om te overwinnen.

 

Het raakt me als ik zie dat ouders en pubers niet meer tot elkaar komen

Ik kan me grote zorgen maken als ik zie dat een puber dreigt stuk te lopen in het nog jonge leven. Net zoals het me heel diep raakt als ik zie dat ouders het niet meer weten en zich hierin onbegrepen en eenzaam voelen omdat ze hun kind niet kunnen helpen. Je wilt uiteindelijk allemaal het beste voor je kind toch? Pubers en ouders komen bij mij met uiteenlopende plusjes en samen werken we naar een nieuw begin. Elke puber en elke ouder brengt zijn eigen verhaal en zijn eigen bagage mee. Wanneer ze dan merken dat ik ze zonder (voor) oordeel benader geeft dat ruimte, ze kunnen weer opgelucht ademhalen, om de bevrijding dat ze gewoon mogen zijn wie ze zijn. Ik vind het iedere keer opnieuw een prachtig proces om te zien wanneer pubers weer goed in hun vel gaan zitten om op die manier uit te kunnen groeien tot prachtige evenwichtige zelfstandige mensen. Dat ouders zeggen: “Ik kan het nu anders bekijken en aanpakken en dat werkt!” Ik voel me zeer bevoorrecht als ik een bijdrage heb mogen leveren aan zo’n proces.

 

Ik heb het mooiste werk van de wereld

Vanuit mijn professie ben ik enorm gedreven om ouders en pubers te begeleiden om de zaak weer op de rit te krijgen. En van elke ouder, van elke puber die ik mag begeleiden leer ik nieuwe dingen, krijg ik nieuwe inzichten. Waardoor ik verder mag groeien en ontwikkelen. Mijn cliënten zijn mijn leraren en ik heb er intussen meer dan 1200 gehad. Ik weet dat het hard werken is om weer opnieuw tot verbinding te komen met elkaar. Dat vergt inzet van alle betrokkenen. Zo kan er weer ruimte ontstaan om elkaar te waarderen en respecteren en het gewoon weer gezellig te hebben met elkaar. Het heeft ook tijd nodig om tot veranderingen te kunnen komen, net zoals bestaande patronen tijd nodig hebben gehad om routine te worden. Soms kan dat diep gaan, maar dat hoeft lang niet altijd. Het is de inspanning en dwars waard voor alle betrokkenen.

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?