PuberteitWie de jeugd heeft, heeft de toekomst, een oud gezegde dat we allemaal kennen. Als je erop terugkijkt, wordt het vaak “de mooiste tijd van je leven” genoemd. Maar is dat wel zo?

Puberteit

Waar komen dan al die negatieve associaties vandaan waar we mee om de oren worden gegooid en waar we misschien zelf wel aan meedoen? De opgroeiende mens wordt vaak gegeneraliseerd en op een negatieve manier belicht. Zit daar dan een kern van waarheid in? En als dat zo is, hoe komt het dan dat de jeugd is zoals hij is? Onze jeugdjaren zijn volgens mij de zwaarste, al zal menigeen dat ontkennen. Maar stel je eens voor wat er gebeurt in een lichaam voordat het volwassen is.

 

Hormonen

Een baby groeit in de eerste jaren enorm, en dat vraagt dus een behoorlijk inspanning van een lichaam, daarnaast mag een baby allerlei vaardigheden gaan ont-wikkelen; praten, eten, lopen, ga zo maar door. Wanneer je dan als kind eindelijk in je puberteit bent aangekomen, gebeurd en nog veel meer. Hormonen gieren door je keel, je ont-wikkelt mannelijke of vrouwelijke geslachtskenmerken, je wordt misschien verliefd, er wordt veel van je gevraagd door ouders, school, vrienden.

 

Losmakingsproces

Het is ook de periode dat je je gaat losmaken van anderen, om toe te groeien naar een zelfstandig leven. Maar dat is misschien wel de moeilijkste stap van allemaal. Want dat betekent dat je op weg gaat naar zelfstandigheid. Je wilt zelf beslissingen nemen, en het komt nogal eens voor dat ouders daar moeite mee hebben.

Mijn ervaring is dat hoe harder je knokt om los te komen, hoe hechter de band is met dat waar je los van wilt komen. Dat zou eigenlijk een opsteker mogen zijn voor ouders die moeite hebben met hun puber. Was de band niet intens, of misschien zelfs afwezig, hoeft je kind immers niet los te komen, want er was om te beginnen al geen goede verbinding.

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?