Hoe sociaal is Social MediaIk heb jaren op een hulplijn gewerkt en weet dat iemand die echt uit het leven wil stappen, niet tegen kunt houden.
Misschien moet je zelfs dat ook niet willen.

Hoe sociaal is Social Media?

Vrijdagavond. Weekend. Na een drukke productieve week met ontzettend veel leuke zaken op mijn pad plof ik op de bank. Ik ben deze week niet alleen met mijn cliënten en praktijk bezig geweest. Ik heb me met hart en ziel ingezet voor een kerstactie. Door alle lieve, leuke, enthousiaste hartverwarmende reacties leek ik vleugels te krijgen. Alles stroomde de juiste kant op. Ik zat de hele week in de vijfde versnelling van positiviteit. Wat een power! En wat een kracht schuilt er dan in Twitter, die de lijntjes met vraag en aanbod erg kort en toegankelijk maken. Toen ik op de bank ging zitten, voelde ik eigenlijk pas dat ik wel heel erg toe was aan even relaxen, en even niks.

Ik nestelde me behaaglijk op mijn plekje, omgeven door mijn katten, die zoals gewoonlijk hun vaste plekje innemen, op mijn schoot, naast me en achter me. Heerlijk, het is weekend, even niks. Mijn weekend begint eigenlijk altijd met #DWDD. En dan in het bijzonder met @marcmarieh. Ik vind dat zo’n heerlijk mens, ik word altijd een beetje blij van hem. Terwijl het reclameblok allerlei zaken de revue laat passeren waar we absoluut niet buiten zouden kunnen, neem ik nog heel even mijn computer ter hand. Even mijn mail en Twitter checken, of er nog reacties op de kerstactie zijn binnengekomen. In Tweetdeck heb ik alle hashtags overzichtelijk op een rij, en zelfs een kolom waarin ik de laatste post van mijn Facebook vrienden kan bekijken. En terwijl ik zo alle kolommen afcheck valt mijn oog op een post van een FB friend.

 

#vaarwe…

Ik lees, ik lees nog eens, ik scrol door de pagina van die persoon. Het staat er echt: Sorry, lieve vrienden ik kan niet meer #vaarwe. De “l” is niet meer getikt. Een half uur eerder geplaatst. De letter “o ‘is vervangen door het cijfer “0”. Dit voelt helemaal niet goed! Ik post een comment, maar krijg geen reactie. Wanneer ik verder op onderzoek ga, ontdek ik een 06 nummer. Zonder na te denken pak ik de telefoon en toets het nummer in. Vol verwachting klopt mijn hart…. Shit voicemail!!! En nu? Ik kan toch niet zomaar gaan zitten wachten hoe dit gaat aflopen? We hebben geen gezamenlijke vrienden. In mijn wanhoop besluit ik enkele vrienden van X die recent bij X gepost hebben een berichtje te sturen, in de hoop dat dit op tijd en wel zo snel mogelijk opgepikt worden.

Oké was het dat? Moet ik nu maar afwachten en op een goede afloop hopen of kan ik nog iets doen? Ik ontdek de woonplaats van X op het FB-profiel, geen adres. Het voelt niet goed, en X heeft hulp nodig en wel nú. Ik besluit de politie in de woonplaats te bellen, en het verhaal uit te leggen. Gelukkig nemen ze mijn verhaal serieus, al duurt het even voordat ik doorgezet wordt naar de meldkamer. “Heeft u nog een momentje?” vraagt de stem aan de andere kant. “Ja”, zeg ik rustig, want ze doen erg hun best, terwijl ik weet dat elk moment dat ik moet wachten er één te veel is. Uiteindelijk is de melding compleet genoeg, mijn nummer wordt genoteerd en men gaat erachteraan. Pfffffffffffffffff, dat is een pak van mijn hart. Na een poosje moet ik nog bijkomen, en ik voel de spanning toenemen, zouden ze op tijd komen? Gedachteloos tweet ik in telegramstijl (dat kan ook niet anders in 140 tekens) wat er net gebeurd is. Er komen meteen hele lieve reacties, waardoor ik het gevoel heb, dat ik dit niet in mijn eentje meemaak.

Ik heb jaren op een hulplijn gewerkt en weet dat iemand die echt uit het leven wil stappen, niet tegen kunt houden. Misschien moet je zelfs dat ook niet willen. Ik weet ook dat mensen dat vaak zeggen omdat ze het enorm moeilijk hebben, en dat een goed gesprek dan heel veel kan betekenen. De vraag is of de post van X een roep om aandacht en hulp is, of een mededeling. Welke van de twee het is kan ik niet afchecken, negeren is voor mij geen optie.

Ongeveer een half uurtje nadat ik de politie gesproken heb, word ik teruggebeld. Inmiddels was er iemand uit de buurt van X die ook iets opgepikt had. Alles was oké, en de hulpverlening zou ingeschakeld worden. Dat is een pak van mijn hart. Als ik de telefoon neerleg, deel ik het goede nieuws met de zorgzame tweeps.

 

Impact

Langzaam begin ik de impact te voelen van wat er gespeeld heeft. Ik voel een dikke brok in mijn keel. Jezus dit was wel heel erg heftig! Er komt zelfs boosheid naar boven, want hoe kun je zo’n boodschap de wereld in sturen en mensen deel maken van zo’n proces waarin ze zich machteloos voelen. De boosheid zakt al snel af, want het antwoord daarop is natuurlijk heel duidelijk: uit wanhoop. X ik hoop dat je de kracht en liefde krijgt om weer op te staan bijgestaan door de juiste mensen, je bent het waard!

De kracht en de impact van Social Media is me deze week behoorlijk duidelijk geworden. Van de ene kant heb ik ervaren hoe enthousiasme opgepikt wordt van de andere kant ben ik ook geconfronteerd met de zwaarheid van het leven. In beide ervaringen ben ik volledig ingestapt.

Hoezo is Social Media koud, klinisch en onpersoonlijk?

Uit privacyoverwegingen zijn alle tweets en posts die aan dit onderwerp gerelateerd zijn verwijderd.

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?