stilteHet is vrijdagmiddag. Alle voorbereidingen voor de tweede opnamedag morgen zijn klaar. Ik heb de ochtend gebruikt voor wat laatste zaken. Eigenlijk sta ik op het punt om mijn praktijk te verlaten als de telefoon gaat. Ik neem op. Aan de andere kant klinkt de stem van een vrouw.

Stilte voor de storm

Ze is de assistente van mijn ochtendgast, morgenvroeg. Ze belt om te vertellen dat de gast wil laten afzeggen voor morgenvroeg, omdat deze iets te veel hooi op de vork heeft genomen. Ik snap het niet helemaal, na ons eerste contact waarop deze gast meteen enthousiast ja zegt, spreken we af dat ik nog wat aanvullende info stuur, die de gast eerst op het gemak kan bekijken, alvorens definitief ja te zeggen.

Op het moment dat dit definitieve ja dan gegeven wordt, ga ik ervan uit dat de afspraak staat. Het is erg kort dag om nu nog een geschikte gast te vinden. Echter de gast onder druk zetten, zou niet werken, en zit überhaupt niet in mijn aard. Ik vraag de assistente om haar baas beterschap te wensen. Oké, dus nog geen weekend voor mij. Ik kijk op mijn verlanglijstje en bel een paar potentiële gasten, ik krijg echter overal de voicemail. Je zou verwachten dat ik volledig in de stress zou schieten (dat had ik zelf achteraf tenminste wel gedacht) toch bleef dat uit. “Oké, ik ga het loslaten, ik heb er het volste vertrouwen in dat het loopt zoals het lopen moet” zei ik hardop, om me vervolgens te richten op dat wat ik even eerder van plan was, namelijk het werk loslaten.

Een half uurtje later ging de telefoon. Het was een van de personen die ik getracht had te bereiken. Aangezien ik deze persoon alleen van naam kende, en zij mij waarschijnlijk helemaal niet, lichtte ik eerst toe wie ik was en dat ik belde omdat ervoor de volgende ochtend een gast was uitgevallen. Voordat ik op details inging vroeg ik of ze daar eventueel beschikbaar voor was. Ze had eigenlijk andere afspraken staan. Toch was haar nieuwsgierigheid geprikkeld, dus uiteindelijk begon ik het concept van het programma te vertellen. Ze werd steeds enthousiaster. Ze besloot te kijken of ze de afspraak met haar vriendin kon verzetten. Waarbij ik aanbood op die gezellig mee te laten komen. Om een lang verhaal kort te maken, ze kwam en haar vriendin kwam mee.

Die avond wist ik natuurlijk allang dat er een reden was waarom het gelopen was zoals het gelopen was. Het was waarschijnlijk gewoon de bedoeling dat deze gast er morgenvroeg zou zitten, en niemand anders. De volgende dag hebben we voor de opnames eigenlijk alleen over liflafjes gepraat, want ik wil van tevoren zo min mogelijk informatie van en over mijn gasten. Op die manier kan ik zonder oordeel de ont-moeting op een intuïtieve manier vormgeven.

En het was een zeer bijzonder ont-moeting, niet in de laatste plaats door wat er zich buiten het gezichtsveld van de camera afspeelde. De vriendin van mijn gast was op enig punt geroerd, en verbaasd over wat er gebeurde. Ze zou niet geloofd hebben dat wat er gebeurde, inderdaad gebeurde zonder enige vorm van voorkennis als ze er niet zelf bij geweest was, vertelde ze na afloop. Ik heb haar gevraagd hier een blogje over te schrijven, en wie weet kun je dat hier te zijner tijd lezen.

Na afloop had mijn gast het gevoel dat ze iets meegekregen had, waar ze erg blij mee was.
Ook met mijn middaggast had ik een zeer mooi inspirerend gesprek.
Heerlijk als alles gaat zoals het de bedoeling is.

Na afloop hebben de crew en ik onder het genot van heerlijk koud drankje nog even nagepraat.
We gingen geïnspireerd en vervuld naar huis.

Laat je me weten wat je van dit artikel vindt?